Totaal eiwit 24-uurs urine

M/V: <0.20 g/24 uur

Indicatie: glomerulaire en tubulaire proteïnurie, nefrose, nefrotisch syndroom, glomerulonefritis, diabetische nefropatie

Bij veel aandoeningen met een excretie < 1 g/24 uur spreekt met van functionele proteïnurie: inspanning, koude expositie, hatfalen en hypertensie.

Bij glomerulaire proteïnurie is de excretie veelal > 1 g/24 uur, waarbij de excretie zelfs kan oplopen tot 40 g/24 uur bij nefrotisch syndroom. Ook bij SLE nefritis en zwangerschapstoxicose met maligne hypertensie kan de excretie fors oplopen. Voor het vaststellen van de selectiviteit van de proteïnurie kan de "selectiviteitsindex" worden aangevraagd.

Bij tubulaire proteïnurie is er een verminderde tubulaire terugresorptie, waarbij in de urine veelal kleinere eiwitten aantoonbaar zijn: interstitiële nefritis, pyelonefritis, cysten, ten gevolge van diverse medicijnen.

Specifieke eiwitten die meestal verhoogd in urine voorkomen vanwege verhoogd aanbod in de nieren (overloop proteïnurie) kunnen ook separaat worden aangevraagd: vrije lichte keten (Bence Jones eiwitten), hemoglobine, myoglobine, beta-2-microglobuline.

In veel gevallen kan ook worden volstaan met het meten van eiwit concentratie in een portie urine, waarbij de hoeveelheid eiwit wordt uitgedrukt als g/mmol kreat (zie "eiwit/kreatinine ratio").

NB in geval van gammopathie, in het bijzonder Waldenström macroglobinemie, kan de test verstoord zijn.

Streekziekenhuis Koningin Beatrix